Literatuur
Voila, welkom op mijn weblog die ik heb geopend om te discussixebren over literatuur. Ik zou het graag willen hebben over de toekomst van dit onderwerp. Wat lezers die deze blog bezoeken vinden van het postmodernistisch schrijven, science fiction en laten we der dan ook bij nemen het fragmentarisch schrijven.
Ikzelf ben van mening, en het kan goed zijn dat ik fout ben, dat er teveel wordt gezegd: "alles is al geschreven". Het autobiografische schrijven wordt tegenwoordig afgeschilderd als ouderwets. Er moet nu eenmaal van de hak op de tak worden gesprongen en ook in onze literatuur moet het snel gaan. Daarnaast wordt ook verwacht dat het tijdsbeeld voldoende wordt weergegeven. Wat is jullie mening?
Is literatuur niet de essentie weergeven?
8 November 2007 at 09:44
Ik vermoed dat het met literatuur is gesteld zoals met veel in onze samenleving: ze lijdt aan vervlakking. Strikt genomen onderscheidt literatuur zich van lectuur door haar elitaire karakter. Daarmee bedoel ik dat lectuur populairder is en literatuur slechts toegankelijk is voor een beperkte ‘klasse’ (om dat woord maar te gebruiken.
De vervlakking van literatuur heeft vooral te maken met de economische dwang waarin onze maatschappij gevangen zit: al dan niet getalenteerde schrijvers geven zich over aan de wet van vraag en aanbod en gaan in op de vraag van uitgeverijen om boeken te schrijven die nauw aansluiten bij de leefwereld van mensen die geabonneerd zijn op roddelbladen. Want daar zitten de meeste afnemers. Ik heb het dan over massaverkoop. het spreekt voor zich dat hoe meer schrijvers hieraan toegeven, hoe meoilijker het wordt voor de anderen om nog an de bak te komen. Je moet al uitzonderlijk getalenteerd zijn om de norm voor het verplicht aantal te verkopen boeken, die door ‘de broodschrijvers’ onder druk van de commercie is gecrexeberd, te halen.
Schrijven, en niet alleen die kunsttak, wordt dan gezien als een ‘klus’ die moet worden geklaard, waarmee je dan je boterham verdient. Niet langer is schrijver zijn dan een roeping waarnaar je je hele leven met hart en ziel inricht en waarvan je de vruchten wilt delen met je medemens, maar veeleer een oppervlakkige aangelegenheid die je technisch tot in de details kunt aanleren om je kostje te verdienen.
Ondergetekende ziet echter graag een werk waarin de schrijver zichzelf heeft gelegd, met een ‘eigen’ stijl en natuurlijk met voldoende technische bagage. Waarmee ik de essentie van de hedendagse literatuur meteen vat: het is bagage, de drager is verdwenen.
Groet
Ramon
8 November 2007 at 19:26
Ramon, Wat betreft die roddelpers, de sensatiepers. Bloed, seks en drama verkopen nu eenmaal goed.
De werking van die bladen berust erop dat de aandacht wordt gevestigd op feiten die iedereen zou kunnen interesseren. Het is, laten we zeggen, oppervlakkige informatiespijs. En toch essentieel voor de werking van onze huidige maatschappij. Deze bladen lezen neemt tijd in beslag en is zonder consequenties. De tijd die in beslag wordt genomen zou immers gebruikt kunnen worden om iets anders te zeggen, te denken.
14 November 2007 at 18:19
Als literatuur een zelf beves tiging is en een verkenning van het eigen ik, een in kaart brengen en documenteren van een auteurs leven, het bevechten van de eigen gren zen, het overstijgen van de eigen ervaringswereld, het trasmuteren en transformeren van de persoonlijke stelling name, het algemeen geldend maken en op een hoger plan brengen van de eigen historie in breed historisch verband, dan hebben die geschriften mijn aandacht
15 November 2007 at 19:35
Fred,
Interessant. Als je het hebt over het bevechten van de eigen grenzen en het overstijgen van de eigen ervaringswereld moet ik denken aan xe9xe9n van mijn favoriete dichters en prozaschrijvers: Hendrik Marsman.
Zijn gedichten rekent men onder het Vitalisme-Expressionisme. Ik vond sommige werken vroeger moeilijk te vatten, maar wel mooi van compositie en beeldrijk.
Ik was nieuwsgierig en ging op onderzoek. Ik ontdekte een tekst die duidelijk zijn levensverhaal was, daar deze aansloot bij de datums en de inhoud van zijn gedichten. Hij had echter het hoofdpersonage een andere naam gegeven. H. Marsman had rechten gestudeerd en was redacteur van ‘De Vrije Bladen’. Had hij dat levensverhaal in de ik-persoon geschreven en het nog uitgegeven ook, dan werd hij blijkbaar niet meer au serieux genomen. Want de beelden die hij in zijn gedichten beschreef, zag hij wel echt en ze hadden voor hem een bepaalde betekenis. Ze waren laten we zeggen helemaal niet realistisch voor de meesten. Ook niet voor mij op het moment dat ik dit alles las, maar het fascineerde me, trok me aan. Ik stond er in ieder geval voor open.
Exe9n van de beste Nederlandstalige dichters-schrijvers, vind ik. Maar helaas vergeten.
15 November 2007 at 20:09
Wat goed dit te lezen, ook om dat ik geen idee had van het belang van Marsman, alhoewel ik drie delen van uitgeverij Querido H. Marsman Verzameld Werk al veertig jaar in de kast heb staan en nooit iets uit gelezen!
Is hij werkelijk vergeten?
Wellicht voor het grote pu bliek?
15 November 2007 at 20:43
Toen ik informatie over hem ging opzoeken in de bib, lag een deel van zijn boeken toch in het magazijn? Vergeten zal hij niet zijn, maar ik denk dat die niet veel meer wordt gelezen. Toch zijn die gedichten en het proza niet tijdsgebonden en wel universeel. Wie weet komt hij nog eens in de belangstelling.
Niet gelezen? En ze staan in uw kast al 40 jaar. ‘Zinkend schip’, ‘Porta Nigra’, ‘Paradise regained’, allemaal pareltjes…
En Jotie ‘T Hooft dan, sterk gexefnspireerd door Marsman. Ook een topper.
16 November 2007 at 13:36
Ramona,
Zoals je weet heb ik twee jaar in Zeist aan een hogeschool gestudeerd. Wij gebruikten daar regelmatig teksten van Marsman. Daar was men hem in ieder geval niet vergeten. Het zou wel kunnen dat dat komt omdat Zeist de thuishaven van Marsman was (als ik goed ben gexefnformeerd)
Wat ik al schreef over de schrijver die zichzelf in zijn werk legt, doet Fred uitgebreider uit de doeken. Als ik zijn reactie lees, denk ik meteen: geldt die stelling niet voor elke of alle kunst?
18 November 2007 at 03:52
Dat was toch een Steineropleiding? Dat is iets anders, he. Denk je dat er in ‘gewone’ scholen nog over hem wordt verteld?
En ja, het zal wel een verschil uitmaken dat hij Nederlander was…In Nederland is hij waarschijnlijk niet vergeten.
18 November 2007 at 22:54
Mmmm…dank je voor de uitnodiging te reageren.
Ja, we leven in een tijdperk waarin alles snel en ‘goed vlot gebekt’ tevoorschijn moet komen….althans dat wenst een gedeelte van de lezers….de massa…bijvoorbeeld.
Daar moet je je in de kunst ook niks van aan trekken.
Snelheid heeft echter niets met de literatuur te maken…..meer met de tijdgeest en het opgedrongen marktwerkingsmechanismes of mode trends van adhd taal voor stellingen.
Literatuur doet daar niet aan mee, zoals mn dierbare Fred alreeds beaamde….
Kunst, literatuur is in deze vrije wereld per definitie tijdloos en wordt ze altijd vanuit een diep innerlijke ‘laag ‘ van de maker of maakster vervaardigd. Er wordt met woorden vanuit de ziel gespeeld, op ze gekauwd, gebakken, uitgespuugd en in zoete deegwaren gewenteld voor ze op het papier verschijnt.
De snelheid van de tijdgeest weet niets van dat soort innerlijke ordeningen. Tegenwoordig zijn er duizenden boeken in een soort van spreektaal geschreven.
De taal van het schrijven, de taal van het uit beelden, is immers onvergelijkbaar met de taal van het spreken. Alleen dezelfde letters mogen we stelen.De taal van het uitbeelden woont in een anderedimensie en wringt zich licht schikkend en constant zingend (Lucebert) naar buiten bij het aanraken van het papier (of doek) dat geduldig wacht tot ze op den duur een aangesloten wereld vormt.
Baudelaire en Marsman zijn daar voorbeelden van.
Baudelaire is dan wel wereld wijd bekend en schreef wereld poezie…maar is nog steeds bij het grote publiek niet bekend… en dat blijft volgens mij ook altijd zo…….bijvoorbeeld…
Vriendelijke groet
Isis Nedloni
21 November 2007 at 22:08
Bedankt Isis voor je bijdrage.
Het is zo dat er ook bij uitgevers een ‘kijkcijfermentaliteit’ heerst. We krijgen tamelijk veel culturele fastfood voorgeschoteld.
Een tijdje geleden ben ik bijvoorbeeld begonnen in het nieuwe boek van Yves Petry. Ik ben de titel vergeten. Me dunkte dat hij de technische vaardigheden van het schrijven goed onder de knie had en dat is belangrijk. Maar dat was dan ook alles wat ik in het boek vond. Het bevechten van de eigen grenzen, zoals Fred het zo mooi verwoord, was onder andere afwezig.
Daarentegen ben ik voor de tweede maal ‘In ongenade’ van Coetzee aan het lezen. Prachtig.
Er wordt ook nog veel moois geschreven.
22 November 2007 at 17:29
Verwoordt..
30 November 2007 at 20:11
Jotie ‘t Hooft,
een paar weken geleden een om vangrijke biografie van hem gekocht,een kleine biografie had ik al van hem, deze slor dig levende romanticus, die zijn leven en talenten ver gooid heeft, hetgeen ik als “Hollandse moralist” zeer laakbaar en beschamend vind. Leuk om hier het goed afgewo gen commentaar van Ramona te vernemen en mijn zo toegene gen flamboyante Isis Nedloni
1 December 2007 at 13:41
Ik heb ‘een pijl in het niet’ en ‘een zeer treurige prins’. Ze zijn beiden al een jaar of tien geleden uitgebracht. Hij kon er wat van. Ik begrijp nog altijd niet waar hij die enorme woordenschat op zo’n jonge leeftijd vandaan haalde.
Hij was gehuwd met Ingrid Weverbergh, dochter van Julien Weverbergh. Daarom werden zijn gedichten en biografiexebn gepubliceerd (vermoed ik toch). Het was onze Vlaamse Rimbaud, en net als Rimbaud onconventioneel tot en met.
‘Beschamend’, waarschijnlijk vond hij dat zelf ook. Zie:
‘Ik beken het openlijk; mijn lichaam was altijd een toren zonder uitkijk. Ik heb hem steen voor steen in folianten gepend, ik heb mij geplooid naar de tijd en de trend’.
(Schuldbekentenis, Jotie ‘t Hooft)
Blij weer van je te horen, Fred.
18 December 2007 at 17:45
Een persoonlijk mailtje ontvangen van F.A.Brocatus, Nederlands dichter. Hij citeert de dichter Valente (zo gaat F. met schrijven om, zegt hij).
“Schrijven is als de afscheiding van harsen; het is geen daad, maar trage natuurlijke vorming. Mos, vochtigheid, klei, slijk, verschijnselen van de bodem, en niet van de slaap of van de dromen, maar van de donkere modder waarin de droomgestalten gisten. Schrijven is niet doen, maar onderdak vinden, er zijn.”
Bedankt, Frans
25 December 2007 at 08:55
Bent u de Ramona Verachtert van Taalschrift?
25 December 2007 at 21:42
Ja, Frans. Ik ben net gaan kijken naar Taalschrift, hoor. Het is op jou commentaar dat ik een reactie heb gegeven. Nu je deze weblog hebt bezocht, zul je wel denken: ze denkt in contradicties. Ik lijk ook erg gesteld op authenticiteit en anderzijds heb ik het gevoel open te moeten staan voor evolutie…Het is ook door die tweestrijd dat ik deze blog heb geopend. Ik heb jou reactie net gelezen. Ik kom echter pas van de kerstdis. Het is interessant wat je te melden hebt, maar ik moet het nog eens uitgerust overlezen.
Reageer ook gerust op mijn ‘knoop’ hierboven.
5 January 2008 at 09:23
Ramona, wat bedoel je met: “Reageer ook gerust op mijn ‘knoop’ hierboven.”?
5 January 2008 at 09:38
De ‘knoop’ is de reden waarom ik deze weblog heb opgericht. Kijk: ik las een tijdje geleden het xe9xe9n en het ander over Frank Hellemans. Hij is redacteur geweest van Brakke Hond en zetelt nu in het Fonds voor de Vlaamse Letteren. Zijn enge gedachtegang deed me huiveren, vooral omdat hij toch veel invloed heeft in de literaire wereld. Op het web vind je zijn essays, meen ik. Ook verwijs ik naar het boek: ‘Tegen de begijnhofliteratuur’. Mocht je deze bekijken dan begrijp je misschien mijn ‘knoop’, die in feite te maken heeft met literatuur, en de kracht van het individu om die te scheppen.
8 January 2008 at 15:38
Ramona, zonder mij iets aan te trekken van heersende, al dan niet kunstmatige of zelfs beleidsmatig gestuurde, gebruiken in de wereld van schrijvers, streef ik naar klaarheid en leesbaarheid xe9n boodschappelijkheid in al mijn geschriften, onder andere door het weglaten van zo goed als alle vreemde of kunstwoorden, omdat ik vind dat die woorden en de ermee gepaard gaande spraakkundige vreemde regels afbreuk doen aan het maatschappelijk doel van de schrijfkunst en de lijdzame gekozen taal. Betoelaging en oppepperij van politiek dienende geschriften op kosten van de gemeenschap, zijn bovendien het middel bij uitstek om de weg af te snijden van aankomende schrijvers die gewoon goed zijn of het kunnen worden zonder al dat scheeftrekkend gedoe in de vrije mededinging. Het uitvloeisel van dit gekonkel “evolutie” noemen is gewoon boerenbedrog. In een tijd waarin tijd geld is, moet men het in de eerste plaats eenvoudig houden, maar niettemin de tijd nemen van de ‘zakenlieden’ die onverstoorbaar genieten en nagenieten van een rijkelijke zakendis met op standbij gezette zaktelefoons. Een duidelijke klare taal met logisch gekozen taaleigen woorden is tijdloos en bezorgd geen koppijn of lusteloosheid als beletsel om verder te lezen of te redeneren, noch het bestaansrecht van een knoop.
8 January 2008 at 22:11
Schrijf jij zelf, Frans?
En zo ja, bevindt er zich iets van op het net?
Bedankt voor je zinvol reageren.
Groet Ramona.
10 January 2008 at 10:18
Ramona, ik ben zakenman en als dusdanig betrokken in heel wat “projecten” en bovendien ook in heel wat “culturele”, zodanig dat ik nogal wat binnenkeukense voorstellen doe onder de vorm van een verhandeling of een verzameling van logisch opgebouwde gedachten rond een aan de orde zijnde onderwerp; daarenboven is mijn stokpaardje ‘toegepaste natuurlijke taalkunde’. Voor dit laatste kunt u verschillende van mijn tussenkomsten lezen op taalschrift.org, daar waar je mij trouwens gevonden hebt; die bijdragen zijn verspreid over al de onderwerpen vanaf het eerste; benevens het meedoen aan enkele praatgroepen ben ik ook al een dertig jaar bezig met een “studie” over de oorsprong van de westerse talen; hoewel ik allesbehalve een eigenlijke schrijver ben, schrijf ik niettemin veel in het kader van gedachtewisseling rond bepaalde doelen, iets wat sterk vergemakkelijkt wordt door de verbluffende mogelijkheden van het internet. Naar mijn gevoel en ondervinding is Taalschrift geen goedlopend “forum” omdat er bijdragen blijkbaar willekeurig niet worden opgenomen om redenen waarnaar men echt te raden heeft; dus als de onderwerpen soms niet vlotten, ligt het naar mijn bescheiden mening en op zijn zachtst uitgedrukt alleen daaraan. Overloop eens mijn bijdragen in al de onderwerpen van taalschrift, dan zal je niettemin een betrekkelijk juist beeld krijgen over hoe ik denk en wat me bezig houdt, intussen mijn dank op voorhand voor de wederkerige belangstelling.
15 January 2008 at 11:46
Mijn laatste bijdrage in Taalschrift onder “Ook taal is magie” van 12/01/08:
”
Bij ‘Ook taal is magie’ begint de “magie” van daaraf waar de woorden niet meer volledig begrepen worden; die “magie” begint dan haar eigen leven te leiden, waarbij zij -in de gevatte woorden van Ali Wauters – 8/01/08 uitgedrukt- “ons leidt naar ‘het niets dat alles is’ omdat het weigert iets te zijn…”. Het moeilijk achterhaalbare of onbewuste van de “poxebzie” staat dan tegenover het wel achterhaalbare of bewuste van de “proza”, maar beide vormen van taalgebruik hebben hun ontegensprekelijk nut omdat “poxebzie” aldus gevoelsmatige overdracht is in taal en “proza” in hoofdzaak redematige, of anders uitgedrukt: het gevoelsmatige kruipt waar het redematige niet gaan kan.
”
Dit “magische” is natuurlijk maar een klein onderdeeltje van het brede en voorname vak der ‘Schone Letteren’ en daarbij nog eng bekeken vanuit het gegeven “ook taal is magie”, terwijl “poxebzie” veel meer is dan “magie”. Vroeger diende de dichtvorm voor het kernachtig en gerijmd samenvatten van een te onthouden boodschap of beschrijving, om dezelfde redenen en niet om wazig te doen ook verrassend beeldend en gevat verwoord.
16 January 2008 at 15:39
En dit is een reactie erop:
haal de trekker maar over zo veel je wil
losse flodders zullen niemand raken
schroot in je achterste dat is pas gegil
abstraherend sentiment en andere draken
(de duizenddichter)
Wie is die duizenddichter eigenlijk? Vind hem wel grappig.
Op het gedicht van Ali heb ik nog niets te zeggen: moet dat eens ‘aandachtig’ lezen. Zijn commentaar in Taalschrift is er in ieder geval over. Alle respect voor mensen die zich in hogere sferen bevinden, maar…
Hoe kan iemand daar eigenlijk een discussieonderwerp plaatsen? Ik dacht dat niet iedereen dat kon, maar heb al opgemerkt dat ‘Ali’ een acteur uit ‘Thuis’ is…Wel hilarisch.
16 January 2008 at 15:41
Hier het sonnet waarover je het hebt:
Sonnet
(trekker waaraan de taal zich overhaalt)
Hij heeft haar aangeraakt, met taal betast
Beknopt verhaalt hij, overhaalt hij haar
Met enkel een wenk, een teer en wonderbaar
Begeesterd woord tot ongeloof gelast
Een smetteloze lettercode krast
Een korst van over onbedwongen haar
Verlangen van veraf ontstoken staar
Waarmee ze jarenlange loom verast
Er is de zekerheid van wederkeren
En onderdanig strikt hij zich met zinnen
En op papier is hij het die bepaald
Er is de waan waarnaar wij slaafs beweren
Waaraan hij tilt, hij wil beminnen
In taal de tijd, x92t bepaalde achterhaald
(Ali Wauters)
16 January 2008 at 15:46
Hopelijk vlot het acteren beter..
5 February 2008 at 19:19
Hoy Ramona,
alles is al eens geschreven en voor al overgeschreven… maar alles zal nog weer her-
schreven moeten worden omdat het meeste falikant fout….eeuwen en eeuwen onadenkelijk in gemakzucht overgeschreven de onverschrokken plagiaatisten.En… de hoofdverdachten daarvan zijn de gevestigde orde de gediplomeerde die zich omwillen van hun behaalde
diploma’s toch zo waar moeten maken.
Ik haak in op jou Blog om een aantal redenen…de eerste vervat in volgend gedicht.
“nu de dood Frans heeft gegrepen…
begrijp ik het opeens allemaal.
mijn verstand op scherp bijgeslepen…
spreek en schrijf ik voortaan Vermeulen taal.
Via surven van mijn artisten naam Duizenddichter kwam ik op je weblog… en daar vond ik tot mijn verras-zing je opstartende discussie met Frans Vermeulen.
Ik was op zijn ter aarde bij-stelling en had veel zo niet alles met hem te maken. Jij was misschien de laatste met hem in verhandeling over zijn taalpassie…drie dagen voor zijn overlijden nog.
Onder mijn eigelijk naam Berend Willem Hiebrink zijn Vermeulen en ik met gelijk en vergelijkend taalonderzoek bezig, Frans kreeg van mij de laatste jaren de juiste boeken en zelf ben ik al 50 jaren autodidaktisch in de weer. Ik heb vandaag een stuk over jullie op taalschrift geplaatst als het tenminste door komt? Daaruit zul je wellicht meer verstaan. Tot voorlopig en tot wederhoren zien en schrijven… gegroet. B.W.H. de duizenddichter.
8 February 2008 at 17:21
Mijn Weblog Literatuur.
Verdiend deze gave appel wel in de rotte mand met het fruit der literatuur er wel bij te liggen ? daarom voor dat er weer behoorlijk wat parles voor de zwijnen verdwijne eerst een flinke waarschuwing uit 1860 of daar omtrent.
dit is helemaal van toepassing op wat Hietbrink vandaag als enige ter wereld met bewijsvoering kan staven…. 60% van al onze spreukwoorden en gezegde zijn aan tot-talen reviesie toe. Daarom hieronder een voorloper van Hietbrink die het in 1850. Eindelijk … tien voorbeelden zijn niet vo;doende… 100 nog niet eens, want de wetenschap is niet snel te vrede….hier hebt U er duizende. en houd nu aar een mond.
hietbrink – 14/11/07
3 jaren terug; vond ik tot mijn verbazing via internet dit artiekel uit mijn boek “kwispelen met taal” Overgenomen op taalschrift.org van de Nedederlands-Vlaamse taalunie door mijn vriend die ik toen nog nooit ontmoet had Frans Vermeulen uit Roeselaren vertaald uit het Frans: Geschreven door Baron Phillip de Rijckholt en in deze stelling is tot op den dag van vandaag nog steeds niets veranderd of hier in tegemoet gekomen. Volgt: http://www.taalschrift.org Amsterdam is zuid afrikaans.
LE FLAMAND
Het Vlaams
LANGUE PRIMORDIALE
Eerste taal
Mxe8re de toutes les Langues
Moeder van al de talen
Le Baron P. De Ryckholt
Ancien officier supxe9rieur dx92artillerie, officier de lx92ordre Lxe9opold
et membre de plusieurs socixe9txe9s savantes
nationales et xe9trangxe8res.
LIEGE
Imprimerie de L. Grandmont-Donders, librairie
1868
INLEIDING (=voorwoord)
Bij het bepalen van de afstamming der namen van de bijzonderste plaatsen in de provincie Luik, heb ik willen aantonen, aan de Waalse letterkundigen, dat zonder de kennis van het oud Vlaams, het onmogelijk is, zelfs bij benadering, een aanvaardbare woordafstammingsleer op te stellen. De simpelste bewoner van onze veengebieden (veldwerkers) is duizend keren bekwamer dan hen om deze taak te volbrengen, omdat hij nog de oude taal spreekt van onze vaders en alleen hij bedient zich nog van een vloed aan woorden die de woordenboekschrijvers niet kunnen opbrengen. Later heb ik deze onmacht zelfs veralgemeend tot alle geleerden van de wereld andere dan diegenen die onmiddellijke zustertalen spreken van het Vlaams, zoals de Hollanders, de Engelsen, de Duitsers, de Denen en de Zweden; deze verschillende talen zijn zo nauw verbonden, tonen zox92n graad van verwantschap, dat een verloren woord bij xe9xe9n van die talen altijd weer te vinden is bij xe9xe9n van hun zustertalen. Deze bevestiging steunt hierop dat het Vlaams de enige gesproken taal is aan de wieg van de mensheid en dat, in de striktste zin van het woord, het Vlaams alleen een taal is en dat al de andere talen, uitgestorven of levend, slechts streektalen zijn of, min of meer hiervan afgeweken bargoens. In werkelijkheid, zijn alle gebruikte woorden, door om het even welk volk op de wereld, herleidbaar tot een Vlaamse stam, x92t is te zeggen dat de stammen van al de gekende woorden Vlaams zijn, dat alleen het Vlaams de stamwoorden bezit, de simpele woorden, dus alleen het Vlaams verenigt in zich de opbouwvoorwaarden van een taal, terwijl de andere, slechts de met Vlaamse wortels samengestelde woorden gebruikend, maar de taaleigenaardigheden zijn eigen aan zekere streken en min of meer veranderd door invoering, in x92t Alfabet, van door onze vaders niet gekende woorden, bijgevolg, ook andere klanken dan deze van de oorspronkelijke taal. De uitgewerkte voorbeelden die we verder geven, tonen overduidelijk wat ik naar voor breng, na evenwel het voornaamste Alfabet te hebben heropgebouwd. Onderzoeken we koudweg de gevolgen van deze ontdekking. Vooreerst, de kerntaal, de barbaarse taal waarvoor zekere volkeren, zekere lieden, een weerzin verspreiden die zij graag overdragen op hen die ze spreken en hen weinig hoffelijke opschriften toekennen, wordt de Koningin van de Talen; deze eretitels, dagtekenend van de hoogvlakte van Iran, een 100.000 jaar geleden, zijn gekerfd in onverwoestbare letters op de rotsen, op de bomen van Afgangistan. De uitgeweken afstammelingen van Seth en van Caxebn, zonen van Adam en Eva, hebben de getrouwste kopies meegebracht, die men terugvindt aan de Noordpool, aan de Zuidpool, in het binnenland van Afrika, alsook in Nieuw-Zeeland en in Polynezixeb. Ja, zij is de Koningin van de Talen geworden; zonder haar bestaat er geen geleerdheid meer. Zij zal de eerste plaats nemen in de openbare opvoeding van de beschaafde volkeren; men zal haar verheffen op belangrijker spreekgestoelten dan deze vanwaar men duizenden valsheden onderwijst met betrekking tot de Franse, de Latijnse, de Griekse, de Hebreeuwse en de Arabische talen; zij zal de geboorte brengen van een nieuwe letterkundige tak, een nieuwe vergelijkende taalkunde, een nieuw taalkundig gelaat, indien ik me zo kan uitdrukken. Alle woordenboeken, alle spraakkunstboeken, de geschiedenisboeken, de aardrijkskundige boeken, deze over mythenleer, zullen moeten herwerkt worden; al de boeken in handen gegeven van de jeugd in onze scholen, krioelen van de vergissingen en zullen moeten vervangen worden of verbeterd; de gelovige boeken zullen moeten herzien worden voor wat betreft de zaken die niet rechtuit eigen zijn aan het geloof; de Joodse en Kristelijke godsgeleerden zullen machtige werktuigen vinden om hun tegenstanders te weerleggen. De huidige geleerdheid is gelijkbetekenend aan te vergeefse kennis, om me gematigd uit te drukken; al de geleerden van de wereld zullen, om die titel te behouden, zich moeten opnieuw aan de schoolbanken zetten, om er het oude Vlaams in te studeren. Eigenlijk, zou men enkele duizenden boekdelen kunnen verbranden, de inhoud vergetend, zonder dat het peil van onze letterkundige kennis zou aangetast zijn; xe9xe9n eeuw, twee eeuwen, zullen nauwelijks volstaan voor het herstel van de verloren gegane tijd in vergeefse opzoekingen, in geleerde redeneringen, die grove vergissingen hebben voorgehouden als onaanvechtbare waarheden. Deze gevolgen zijn zeer ernstig, men zal ze nooit meer weten te verdoezelen. Ontzet vooreerst, heb ik vervolgens een diep gevoel van troosteloosheid ervaren terugdenkend aan de geleerden van al deze eeuwen waarvan werken, vruchten van een hoge geleerdheid, onmiddellijk zijn geslagen tot onvruchtbaarheid. Moet ik me bezig houden met deze overschouwingen? Moet ik de openbloeiende stralen van dit onvoorziene licht toedekken? Neen, ik denk het niet. God heeft gewild dat de mens die zijn gehele leven heeft gewijd aan de wetenschap, ontdekker worde van een natuurwonder dat voor zovele generaties bleef versluierd. Dat zijn heilige wil het volbrenge dus! En jullie Vlamen, jullie zijn in eer hersteld! Het wiel is rond, jullie bezetten het hoogste punt, na zo lange tijd te worden verpletterd in het wielspoor; neem deze overwinning te baat om u aan het hoofd te plaatsen van de letterkundige wereld; vergeet niet dat er op de wereld geen enkel woord bestaat dat niet Vlaams is; vergeet niet dat uw taal, reeds xe9xe9n van de rijkste, zonder afgaping, zich duizenden zeer welsprekende woorden kan toe-eigenen; vergeet in x92t bijzonder het oud Vlaams niet, onderzoek zijn gangen, zijn mekanismen in de prilste tijden; ik kan jullie een overvloedige oogst voorspellen; jullie zullen het oude Vlaams nog springlevend terugvinden in de meest afgelegen delen van Limburg en de Kempen, eigenlijk dxe1xe1r waar, ver van de moderne beschaving, de inwoner gelovig de gebruiken van zijn voorvaders bewaard heeft. Onze Vlaanderaars bezitten nog heel wat woorden die hen eigen zijn en die men zo herhaaldelijk tegenkomt vanaf de vroegste tijden van de mensheid; de Engelse en Duitse talen hebben een meervoud van woorden bewaard die ik niet heb ontmoet in het oude Vlaams; het is dus onontbeerlijk het vernuft te kennen van deze taaleigenheden, maar met de bekwaamheid die de Vlamingen kenmerkt om vreemde talen te leren, drie maanden toepassing volstaan reeds voor hen om op de hoogte te zijn van de heersende beginselen.
Letterlijk vertaald uit het Frans door Frans Vermeulen via “kwispelen met taal” ( zie 3e herziene druk 1996.)
(aanvulling op verzoek: ) Phillip de Rijckholt werd in 1803 op kasteel Hoven midden Limburg geboren. Nederlandse vader, Waalse moeder. Vader stierf reeds in 1806. Nederlands Frans Sprekend klom Phillip beroepsmatig op tot de hoogste militaire funkties in Belgische leger. Gaf 2 wetenschapplijke werken uit; een over de oersprong van de taal en een ander; over fosielen die hij zelf opspoorde en na tekende. (Luik/Gent. uitgegeven 1868.) Over talen kon hij mee spreken… De rijckholt was namelijk hoofd vreemdelingen legioen der belgen. Hietbrink als duizenddichter heeft hem in 2003 op zijn eentje herdacht. Eenvoudig om het feit dat: Baron Phillip de Rijckholt een voorganger van B.W. Hietbrink was en dat niemand minder dan Umberto Ecco mij op het werk van deze man opmerkzaam maakte in zijn boek Europa en zijn talen; vanaf blz. 100 toekomstig Nederdiets of te wel dialekt-diets.
Mag ik U er op wijzen dat de medewerking van Hietbrink aan Taalschrift 2005/6 heeft geleid tot duizende reakties extra. En dit overkomt thans deze rubriek uit de texelse Courant; er bestaat geen toeval!!!! Wij hebben U namelijk iets te vertellen, dat ongehoord op internet gelukkig niemand doodzwijgt en autodidakten laat bestaan.
Nogmaals mijn onuitsprekelijke dank, ook aan deze rubriek van de Texselse courant.
11 February 2008 at 17:14
Hoi Berend,
dat is toch je naam, hxe8?
Ik heb al een deel van je commentaar gelezen. Mijn dank voor je reactie.
Ik heb een probleem met mijn computer(thuis). Zodra dit opgelost is, zal ik reageren…
Vriendelijke groet, Ramona.
2 March 2008 at 16:55
Er is xe9xe9n gedicht dat “Vlammende Tongen” noemt.
Er kwam een tweede dat “Vlammende Tongen” werd genoemd.
Miljarden vlammende tongen gaan maar door, terwijl eenvoud en stilte overwinnaar zijn.
Degenen die uitgeraasd zijn schrijven dan hun miserie op uit vaak zelfbeklag of verveling, uit hautaniteit of ego-centrisme.
Je kunt van het leven niet winnen…
Het leven wint altijd van je zinnen.
16 March 2008 at 15:16
de ubermensch van Frederich Nietsche ontdekt ?
Uberland is de al oude benaming van een nog onopgegraven vestigingen nabij Timisoara in west Romenia.
Opperland daar waar de opperhoofden woonden, van welk volk dan ook. Uber=overste=opper
der dialekten-diets.
Toch blijkt het daar al langer bekend dat er iets in de bodem zit… maar omdat het van dicht bij bekeken onoverzichtelijk was, heeft Google het eens vanuit de lucht bekeken. Ja als je er boven opstaat zie je meestal de dingen niet zoals ze precies zijn. En…. zo is het nu met de ganse wetenschap en geleerdheid. De 7 wereldwonderen zijn dus het best van buiten de aarde te aanschouwen….
2×4 mijlen schijnt daar de argeologische ontdekte oppervlakte te zijn.
Ik ga er deze week als een der eerste heen… Het nieuws is maar 24 uur aktueel geweest en geen enkel dagblad van de grote 5 praatjesmakers heeft er ook maar iets over geschreven… ik zelf hoorde het nieuws midden in de nacht op de nieuwsdienst…overdag was het er al weer er uit gezeefd. Goed nieuws of spannend nieuws is weinig nieuws waard.
Het schrift bestond nog niet… dat is wat al te voorbarig want de plek moet nog in zijn geheel uitgegraven worden… Ik zal er zelf op toe zien of er eenig leesteken uit het verleden opgetekend werd… Ik ben er met Pasen 2008 om er mijn kwartier voor te bereiden…
Goedkoop leven en wonen… vrijgezel… weg uit holland-over-volland… bevrijd van de sociale meldplichtingen.
Via internetjes sta ik met de rest van de wereld inverbinding. Mijn pensioengeld=penning-sjoen-geld.
Sjoen=schoon-geld. en die penning die ze vroeger betaalde zijn thans Euros in Romenie 5x meer waard.
Wat zal ik nog langer in Holland blijven kankeren…? Ik houd U op de hoogte. En… Wild, wilder, wilders moet niet denken dat hij de wereld in 5 min kan bij-keren of bekerken.
en… als je dan toch sekte=ziekte opruimt…ruim dan ook alles op. Open doelen zijn lege doelen.
Hij scoort heel erg veel maar er staat nergens een keeper in de goal. De uitslag blijft dus 0-0. zero!
Ja dat wist U dus nog niet… dat doet Hietbrink er ook nog even bij. Alle gevonden voorwerpen worden netjes afgeveven. berend willem hietbrink.
Laatst gewijzigd: 20 februari 2008 11:09
TIMISOARA – Onderzoekers hebben in de buurt van de stad Timisoara in het westen van Roemenixeb een archeologische nederzetting met verdedigingswerken van ruim 3200 jaar oud blootgelegd.
ANP
Het complex heeft een oppervlakte van 2000 hectare. Volgens de onderzoekers is het wellicht de grootste archeologische opgraving in Europa tot nu toe, meldde de Roemeense televisie.
Intact
De vondst is vooral bijzonder door de oppervlakte en omdat de nederzetting geheel intact is gebleven. De onderzoekers hebben nog geen idee wie de bouwers van de vesting waren. In de tijd dat deze gebouwd moet zijn, 1200 voor Christus, bestond het schrift nog niet.
Tegen de tijd dat de nederzetting beschreven kon worden, moet deze al lang verlaten zijn geweest.
Satellietopnamen
De ontdekking is gedaan aan de hand van satellietopnamen en met behulp van het Google Earth-systeem. Voor het verdere onderzoek zijn immense bedragen nodig, zo heeft het museum van Banat in Timisoara inmiddels laten weten.
De hulp van onder meer de VN-cultuurorganisatie Unesco is inmiddels ingeroepen.
(c) ANP
21 March 2008 at 21:16
Aan Karel De Grote,
‘Je kunt van het leven niet winnen. Het leven wint altijd van je zinnen.’ Dat zal Hugo Claus nu ook wel zeggen. In ieder geval: natuurlijk kun je van het leven niet winnen. Dat lijkt me de bedoeling van literatuur niet. Exe9n van de mooiste functies van de letteren is om er ons op te wijzen hoe nietig, sterfelijk we zijn, hoe weinig we betekenen.
Wat die Vlammende Tongen betreft: het ene individu verschuilt zich op een andere manier dan het andere. Het ene met een Vlammende Tong, het andere met een portie allesontwijkende humor.
21 March 2008 at 21:49
Hey Berend,
mijn pc raakt stilaan terug in orde. Heb hem weer terug moeten installeren, dus alles kwijt, maar ja.
Of de xfcbermensch van Nietzche ontdekt is? Ik moet je opbiechten – nu je er zelf over begint – dat ik de nog niet ontdekte xfcbermensch ben. Ik ben net gaan kijken bij wikipedia en mijn profiel klopt: De xfcbermensch is diegene die zichzelf durft los te maken van het systeem en op zichzelf steunt. Nadien begon ik te twijfelen, omdat ook in Goethe’s Faust de xfcbermensch centraal staat en die moest toch zijn ziel verkopen om aan xfcbermensch-voorwaarden te voldoen. Dus nu weet ik het niet meer.
Ik hoop dat je voldoening vindt op je tocht. Ik wens het je toe!
Groeten.
26 March 2008 at 21:40
Karel De Grote
Lezen van literatuur kan ontwapenen, ook autobiografische.Het toont ons duidelijk dat er tegen het noodlot niet te vechten valt en dat verlies en verdriet onvermijdelijk zijn. In tegenstelling tot het glamourleven van in de boekskes en op den televies.
Je miserie opschrijven uit zelfbeklag of ego-centrisme kan bestaan, maar als je het vanuit literair standpunt bekijkt, wordt dit meestal toch gebruikt om er een verhaal van te maken.
Als dit de houding is tegenover literatuur die jij van thuis uit (De Kempische Boekhandel) hebt meegekregen, dan begrijp ik waarom er – ondanks de zo voor het grijpen liggende middelen – niemand daar in zijn opzet geslaagd is: iets van belang neerpennen.
26 March 2008 at 21:52
Voor de persoon die het nut van deze blog niet inziet, maar hem toch leest:
Iets mooi van Renate Dorrestein: ‘Hij (de schrijver) verlaat zich, desnoods tegen de stroom in, op zijn eigen artistieke geweten. Hij wil iets maken wat er toe doet, hoe dan ook. En daarom gaat hij de vraag naar de zin van literatuur niet uit de weg.’
29 March 2008 at 20:47
Literaire lente
In de Standaard der letteren werden vandaag de romans van het voorjaar voorgesteld. Van de 24 boeken die werden besproken en waarvoor ook kortingsbonnen waren voorzien, waren er vijf van vlaamse auteurs.
Naar aanleiding van De Literaire Lente, wordt geschreven: ‘Opvallend is dat het tijdperk van de navelstaarders voorbij is.’
Lezers zijn over het algemeen ook navelstaarders.
1 July 2008 at 10:42
Over ‘Tirza’, Arnon Grunberg
Tirza is een roman uitgegeven in 2008 door Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam.
Het hoofdpersonage van dit verhaal is Jxf6rgen Hofmeester, een ultra-conventioneel burger die verlaten werd door zijn losbandige vrouw. Jxf6rgen stond sinds haar vertrek alleen in voor de opvoeding van zijn twee dochters, waaronder Tirza.
Het knappe van deze roman is dat Grunberg met enkel vier personages een volledig beeld van onze huidige maatschappij weet weer te geven: Behoudsgezinde Hofmeester wil dat alles blijft zoals het was: alles wat vreemd is vormt een bedreiging. Hij heeft dan ook een mooie voortuin en spaart elke maand een vast bedrag. Zijn ex-echtgenote daarentegen plukt de dag en heeft lak aan conventies.
Extreem rechts contra migranten, zeg maar.
Op een dag komt Tirza thuis met haar nieuwe (buitenlandse)vriend. Tirza was Hofmeesters laatste houvast, zijn stabiliteit. Wanneer hij voelt dat deze dreigt te verdwijnen, barst de bom. Hij slaat door en ziet in Tirza’s vriend Mohammed Atta (aanslagen 11 sept). Vervolgens gaat hij tot het uiterste om de binding tussen de twee tegen te houden.
Het boek is een over en weer gaan van passages in tegenwoordige, toekomende en verleden tijd, welk ervoor zorgt dat er voldoende afwisseling is en het verhaal nergens langdradig wordt. Grunberg gebruikt enkel impliciete methoden om de aard van zijn personages weer te geven: ‘Hofmeester kijkt naar het plafond. Het moet echt nodig worden gewit. Hij telt met het blote oog drie grote, bruine vochtplekken.’of ‘Hij zet een pan op het vuur, de olie, de knoflook, het zout, de peper en de sardines binnen handbereik. De pan moet eerst goed heet worden. Hij tikt met zijn wijsvinger tegen de rand. Geduld. Het is nog niet zover.’
Dat we echter allemaal maar mensen zijn en onze ware aard niet kunnen verbergen geeft Grunberg dan weer aan met de beste seksscxe8ne die ik ooit gelezen heb. Hofmeester wordt verleid door een piepjong meisje: ‘Dus zo vergeet je: knielend in de schuur, likkend als een hond, je handen op de billen van een klasgenootje van je jongste dochter. En is vergeten niet genezen? Is hij nu niet eindelijk aan het genezen? Is het niet zijn beurt? Hij drukt zijn gezicht steviger tegen haar geslachtsdeel, hij drukt zijn neus tegen de clitoris van Tirza’s klasgenootje die door niemand aardig wordt gevonden, hij wrijft ertegen met zijn oude, vervelde neus, en hij ruikt, hij snuift. Als iemand die te lang onder water is geweest, en die nu eindelijk bovenkomt en naar adem hapt. De geur, die geur alleen, dat is het leven, hoe meer hij die geur ruikt, hoe meer hij zich ermee besprenkelt, hoe meer hij weet dat hij leeft. Alleen die geur bestaat, de rest: reflecties over de door, omwegen, afleidingen.’
1 July 2008 at 10:45
fout: reflecties over de dood
9 July 2008 at 10:32
Over Joyce Carol Oates,
J.C.O. is een Amerikaanse – nog in leven zijnde – schrijfster. Onderwerpen in haar boeken zijn armoede, seksueel misbruik, klasseverschil, machtslust en het bovennatuurlijke. Kenmerken zijn een gothische stijl, vervreemding, onbekende krachten, verleiding…
Agressiviteit is een constante in haar werk. Ze wordt vergeleken met Sylvia Plath, maar het suicidale, romantische, ontbreekt wel bij oates.
Maar enkele werken zijn echter in het Nederlands vertaald (een paar jeugdboeken en ‘een Amerikaanse droom’). Toch xe9xe9n van de sterkste moderne schrijfsters.
21 July 2009 at 12:34
Ramon, ben toch van mening dat ook jou webblog diende is het monopolie van het groote nep bedrijven dat zich literatuur durft te noemen. Geef mijn portie maar aan fikkie= is de vlam er in.
21 February 2010 at 13:55
Niets is nog geschreven.